Anomia – Mónica Ezquerra

Mónica Ezquerra é unha artista española que traballa a fotografía, o collage e a videoarte. En todas as súas creacións podemos apreciar un profundo pouso poético, ben subxacente, ben manifesto.

anomia mónica ezquerra

Se na serie de collages “Menagerie” Mónica diseccionaba e separaba artrópodos, en “Anomia” realiza unha labor de disección conceptual dos compoñentes dun poema. Esta peza de vídeo baséase na gravación orixinal de “Poema”, de Ulises Carrión (1977), unha letanía das categorías semánticas que conforman o esqueleto dun poema baleiro de todo significado pero exposto na súa estructura. Título. Texto. Estrofa. Verso. Palabra. En canto á imaxe, unha corrente de sinais en continuo fluxo, repeticións, duplicacións, un ensaio visual que recorda ás capas de sedimentación da terra. Como ela mesma describe:

“Sedimentos, coagulaciones, proyecciones que ejerce el lenguaje en yo.

Sus flujos, fluidos, corrientes de intensidades. Desmontaje.

Tras lo indeciso lábil del lenguaje palabra habla ¿quién queda?”

Sunny Side feedback

Voltamos a casa despois dunhas intensas xornadas de traballo no Sunny Side of the Doc (La Rochelle, Francia).

sunny side feedback

Juan Lesta no stand Docs From Spain

Foron días de reunións, debates, pitchings, cócteles, reunións, proxeccións, charlas e máis reunións. Resultou realmente interesante comprobar as dinámicas actuais do mercado audiovisual, e ver a incrible saúde da que goza a produción de documentais internacionalmente. Como resumo, presenciamos proxectos ambiciosos, de grande calidade técnica e artística, na súa maioría coproducións entre varios países.

sunny side feedback

Flyers de Versogramas

O máis salientable, decatarse do enorme apoio das televisións nacionais e internacionais ó documental: máis dun slot para documentais de diversa duración e temática, departamentos especializados, coprodución e adquisición habitual de contidos, mesmo unha búsqueda activa de proxectos, denotan o mimo co que se trata a estas producións. Todo isto, por suposto, contribúe á creación dun público que consume e demanda documentais, e por tanto xustifica a súa viabilidade.

Pola nosa parte, volvemos cunha cantidade inxente de información que procesar, moito para aprender, e moitos contactos interesantes cos que manter relación. Agardamos poder contarvos novidades pronto!

Versogramas no Sunny Side of the Doc

versogramas sunny side of the doc

Versogramas viaxa a La Rochelle! Esta semana participaremos no festival e mercado internacional Sunny Side of the Doc. Poderedes atoparnos no pabellón “A9-Cinema from Spain”, baixo a marca “Films from Galicia”.

Será unha semana estupenda para coñecérmonos, intercambiar informacións sobre actuais e futuros proxectos, e aprender das tendencias do mercado internacional de documentais.

Je tourne mon visage vers vous – Veronique Sapin

“O meu nome é Ser Humano. Teño o dereito a decidir todo na miña vida, xusto coma ti, simplemente porque é o normal. Non?” Con esta desafiante pregunta introduce a artista multimedia e comisaria Véronique Sapin o seu videopoema “Je tourne mon visage vers vous” (Volvo o meu rostro cara a ti).

Je tourne mon visage vers vous - Veronique Sapin

“Volvo o meu rostro cara a ti. Non hai motivo para desconfiar de ti, porque es un ser humano coma min.” En palabras de Véronique Sapin:

“Así é como imaxinamos o que sería a forma máis elevada de relacións entre seres humanos. Mais estamos lonxe dese ideal. Escollín falar sobre un deses actos que levan á humanidade á regresión cara á animalidade: os ataques con ácido. Este é un crime cunha acusada marca de xénero. Mulleres e nenas son vítimas nun 75-80% dos casos. Un 30% das vítimas femininas son menores de 18 anos. Rexístranse 1.500 casos arredor do mundo cada ano. Pero o máis común é que permanezan sen denunciar, na súa maioría. Moitas vítimas teñen medo de denuncialo á policía por teren pavor ás represalias. Os ataques con ácido están aumentando”.

Algo tan sinxelo como volver o rostro cara á persoa que nos fala, un xesto tinguido dun branco sobreexposto que simboliza a inocencia, é a base deste videopoema tripartito. O texto inicial, unha declaración igualitaria de dereitos e realidades (“O meu nome é ser humano”), desplázase baixo a figura feminina do fondo. O nó é unha sucesión dos efectos do ácido sobre a pel. Mais ó final, o mesmo texto do inicio transfórmase (“O meu nome é Muller”) sinalando exemplos concretos de mulleres, relatos da experiencia terrorífica de sufriren un ataque con ácido. A brutalidade desas palabras ocupa a pantalla e, coma na realidade, acaba erosionando por completo o rostro. Ata que non queda nada, un espazo vacío, negro.