Arquivo da categoría: Videopoema da semana

Dictionary Illustrations – Marie Craven

Dictionary Illustrations é un divertido e rítmico videopoema de Marie Craven.

Dictionary Illustrations Marie Craven

Unha rareza entre os habituais videopoemas en formato vídeo, este videopoema animado a partir de ilustracións de enciclopedia nútrese da estética gif. Resulta precisamente moi interesante esa mestura de fondo antigo e forma contemporánea: unha montaxe rítmica e picada, unha música sinxela baseada no loop, un xogo de tipografía recortada sobre fondo en movemento, un uso hipnótico do habitual estatismo dos debuxos cuxa función única é informar.

Dictionary Illustrations nace do xa desaparecido proxecto PoetryStorehouse, unha base de datos estadounidense de poemas, e audios recitados que animaba ó remix e uso libre, principalmente para crear videopoemas.

O poema de Sara Sloath é unha porta aberta á curiosidade: por que os diccionarios non teñen debuxo para os verbos, por que os trazos, por que é tan difícil definir a forma dunha folla… A voz do neno que recita transmite unha inocencia que, xunto co carácter minucioso da música, resalta o conxunto.

Dictionary Illustrations foi o gañador desta última edición do O’Bheal International Poetry-Film Competition.

Qué es el amor – Eduardo Yagüe

Eduardo Yagüe indaga na esencia das relacións no seu videopoema “Qué es el amor ”.

amor eduardo yagüe

“Qué es el amor” é un poema de Lucy English, traducido e recitado por Eduardo Yagüe. El mesmo asume a dirección do videopoema. Como actor protagonista, Steffan Carlson.

Que é o amor, pregunta o poema. As definicións do sentimento van narrando a progresión dunha relación de parella: o inicio, a descuberta, o fogar, a familia, o paso do tempo, a vellez, a vida compartida, a memoria. Non son definicións calquera, senón reconstruccións poéticas dun vínculo irrompible.

A contraposición do poema co vídeo non pode ser máis desoladora, e por tanto efectiva. Na mente elabórase quizais estoutra historia paralela: un dos protagonistas do poema, xa ancián, só nunha casa grande e baleira, intenta pasar o tempo mentres recorda, dende a máis absoluta soidade e a tristeza, aqueles momentos nos que eles “nunca, xamais, sentiron a soidade”.

Eduardo Yagüe estudou Arte Dramático e Filoloxía Hispánica, traballou como actor de teatro e cine e escribe dende ben novo. Os seus videopoemas caracterízanse precisamente polo protagonismo dos actores, e polo uso de textos xeralmente breves e de intenso contido emocional. Os seus traballos e colaboracións proxectáronse en festivais e mostras de videopoesía e videoarte en España, Holanda, Bélxica, Estados Unidos, Alemaña, Australia, Canadá, Grecia e Portugal.

Anomia – Mónica Ezquerra

Mónica Ezquerra é unha artista española que traballa a fotografía, o collage e a videoarte. En todas as súas creacións podemos apreciar un profundo pouso poético, ben subxacente, ben manifesto.

anomia mónica ezquerra

Se na serie de collages “Menagerie” Mónica diseccionaba e separaba artrópodos, en “Anomia” realiza unha labor de disección conceptual dos compoñentes dun poema. Esta peza de vídeo baséase na gravación orixinal de “Poema”, de Ulises Carrión (1977), unha letanía das categorías semánticas que conforman o esqueleto dun poema baleiro de todo significado pero exposto na súa estructura. Título. Texto. Estrofa. Verso. Palabra. En canto á imaxe, unha corrente de sinais en continuo fluxo, repeticións, duplicacións, un ensaio visual que recorda ás capas de sedimentación da terra. Como ela mesma describe:

“Sedimentos, coagulaciones, proyecciones que ejerce el lenguaje en yo.

Sus flujos, fluidos, corrientes de intensidades. Desmontaje.

Tras lo indeciso lábil del lenguaje palabra habla ¿quién queda?”

Je tourne mon visage vers vous – Veronique Sapin

“O meu nome é Ser Humano. Teño o dereito a decidir todo na miña vida, xusto coma ti, simplemente porque é o normal. Non?” Con esta desafiante pregunta introduce a artista multimedia e comisaria Véronique Sapin o seu videopoema “Je tourne mon visage vers vous” (Volvo o meu rostro cara a ti).

Je tourne mon visage vers vous - Veronique Sapin

“Volvo o meu rostro cara a ti. Non hai motivo para desconfiar de ti, porque es un ser humano coma min.” En palabras de Véronique Sapin:

“Así é como imaxinamos o que sería a forma máis elevada de relacións entre seres humanos. Mais estamos lonxe dese ideal. Escollín falar sobre un deses actos que levan á humanidade á regresión cara á animalidade: os ataques con ácido. Este é un crime cunha acusada marca de xénero. Mulleres e nenas son vítimas nun 75-80% dos casos. Un 30% das vítimas femininas son menores de 18 anos. Rexístranse 1.500 casos arredor do mundo cada ano. Pero o máis común é que permanezan sen denunciar, na súa maioría. Moitas vítimas teñen medo de denuncialo á policía por teren pavor ás represalias. Os ataques con ácido están aumentando”.

Algo tan sinxelo como volver o rostro cara á persoa que nos fala, un xesto tinguido dun branco sobreexposto que simboliza a inocencia, é a base deste videopoema tripartito. O texto inicial, unha declaración igualitaria de dereitos e realidades (“O meu nome é ser humano”), desplázase baixo a figura feminina do fondo. O nó é unha sucesión dos efectos do ácido sobre a pel. Mais ó final, o mesmo texto do inicio transfórmase (“O meu nome é Muller”) sinalando exemplos concretos de mulleres, relatos da experiencia terrorífica de sufriren un ataque con ácido. A brutalidade desas palabras ocupa a pantalla e, coma na realidade, acaba erosionando por completo o rostro. Ata que non queda nada, un espazo vacío, negro.